تنهايي را دوست دارم زيرا بي وفانيست...

تنهايي را دوست دارم زيرا عشق دروغي در آن نيست...

تنهايي را دوست دارم زيرا تجربه كرده ام....

تنهايي را دوست دارم زيرا خداوند هم تنهاست....

تنهايي را دوست دارم زيرا....

در كلبه ي تنهاييم در انتظار خواهم گريست و انتظار كشيدنم را پنهان خواهم كرد

نگاه تو عشق را برايم معنا مي كند

                                    محبت رادرنگاهت معنا كردم و صداقتت را

در وجودت احساس و

                                       تنها براي قلب تو كه اولين و آخرين

حكايت بي انتهاي عشقم هستي

                                       مي نويسم كه.....

                                                                   دوستت دارم.....

گفتم اي ساده دل ساده فراموشش كن

                                        تا كجا چشم برين جاده فراموشش كن

دست بردارازاو خاطره بازي كافي است

                                         فرض كن گل نفرستاده فراموشش كن

مردمان نگهش قله نشينند هنوز

                                          دل كه در دره نيفتاده فراموشش كن

گفتم اين تكه غزل را بفرستم نزدش

                                          دل ولي گفت نشو ساده فراموشش كن

به شما بر نخوردپاي غزل بودوشكست

                                             اتفاقي است كه افتاده فراموشش كن

درسته فراموش كردن فقط گفتنش آسونه ولي... ولي وقتي مجبور بشي ...يا مجبورت كنن ...

                         اونوقت از روي جبر هم كه شده مجبوري فراموش كني ...

تاحالا كسي نبوده كه فراموش كردن كسي يا چيزي واسش راحت بوده باشه...ولي خيلي ها بودن كه

تونستن فراموش كنن ...چه با سختي...چه با راحتي...

اينهارو گفتم تا كسايي كه مثل من مجبور به فراموش كردن چيزي...يا كسي هستن..

.يه خورده راحت تر باهاش كنار بيان....ولي بازم ميگم .....واقعا سخته ....

           ولي به قول قديميا ///خواستن توانستن است///